Dit is de tweede aflevering van een nieuwe serie artikelen met aandacht voor het begrip ‘Oefening baart kunst’. Een in je eigen ogen mislukte schets – bijvoorbeeld eentje uit je begintijd als urban sketchers – en daarnaast een schets die wel helemaal gelukt is. Om ons te laten zien dat iedereen vooruitgang kan boeken en leren. Wil jij ook meedoen? Stuur dan jouw tekeningen met wat toelichting (wanneer en waar gemaakt, wat is er mis, wat is er goed, wat heb je geleerd…) naar info@urbansketchers.nl. En bedenk dat er geen mislukte tekeningen bestaan, maar dat je van sommige tekeningen wel veel kunt leren.
Deze keer: Carla Collet
door Roger Klaassen & Carla Collet
De tekenaars die meedoen aan deze serie zijn dappere tekenaars. Laat maar eens een tekening zien waarvan je zelf de tekortkomingen ziet of waar je niet blij mee bent! En in het geval van Carla ook nog een tekening met een wat vervelende online ervaring.
Carla begon in de corona-periode te tekenen, uit pure verveling. Ze tekende thuis haar zoon, zittend aan tafel. Ze plaatste de tekening in een Duitse Facebook-groep, die opgericht was om Urban Sketchers te laten oefenen. De tekening van Carla werd dus ook beoordeeld… en dat viel niet mee.
De zoon van Carla – een tekening uit 2021
Carla: “Het is een Facebook-groep waar je met raad en daad terecht kunt. Groepsleden (die meestal zelf al goed kunnen tekenen) zeggen je dan wat goed of verkeerd is aan je schets. Ik dacht eerst nog dat mijn tekening best wel ging. Maar wanneer je vervolgens allemaal slechte dingen over je tekening leest, dan is het wel hard. Ik ging bij wijze van spreken met mijn tekening de grond in.”
Dat was een harde tik – laten we hopen dat het er in onze Facebook-groep wat tactischer aan toe gaat. Maar Carla liet zich niet ontmoedigen en gaf er een positieve draai aan. “Het heeft me wel geleerd wat om te zien wat er verkeerd is aan mijn schets. En ik heb geleerd te kijken met een potlood: hoe lopen de lijnen. Wanneer ik nu ergens ga tekenen, kijk ik hoe de lijnen lopen. Op een gegeven moment wordt dat een tic.”
Helemaal in de geest van deze rubriek ging Carla oefenen, oefenen, oefenen!
Huis te Lathum – een tekening uit 2024
En met resultaat: bovenstaande tekening maakte ze ongeveer drie jaar na die eerste tekening van haar zoon. De vooruitgang is ronduit verbluffend – het laat zien waar doorzetten toe leidt.
Carla gaat graag op pad met de Gelderland Urban Sketchers. “Aan het einde van een schetsbijeenkomst laat iedereen zijn tekeningen te zien. Ik weet dat er tekenleraren bij deze groep zijn, die mijn schets met het oog van de leraar bekijken. Ze kunnen ze bij mij zeggen wat verbeterd kan worden aan mijn schets. Daar leer ik het meest van.”
Zoals we allemaal kunnen zien, heeft Carla haar vaardigheid in slechts drie jaar flink verbeterd, en ze heeft het gevoel dat ze nog steeds vorderingen maakt. Haar recept: “Belangrijkst is om te tekenen voor je plezier of afleiding. Als mensen aan het eind van een schetsbijeenkomst kunnen herkennen wat ik getekend heb, dan ben ik al gelukkig!”
Bedankt voor je verhaal, Carla! Hoe je in drie jaar zo’n stap hebt kunnen maken zal een inspiratie zijn voor heel veel tekenaars.
Recente reacties